กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ยี่สิบห้า โอกาส
“เจ้าจะส่งข้าไปให้คุณหนูใหญ่หรือ?” เสวียนฉางถามอย่างไม่อยากเชื่อ
กู้เจาฮวาเป็นคนเอาแต่ใจมาตลอด มีแต่แย่งของคนอื่น แล้วจะยอมยกของของตัวเองให้ใครได้อย่างไร
กู้เจาฮวายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “แตงที่ฝืนเด็ดย่อมไม่หวาน ในเมื่อเจ้าไม่ซื่อสัตย์กับข้า ต่อให้รั้งเจ้าไว้ข้างกายก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าเจ้าช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ข้าจะปล่อยให้เจ้าไปเป็นหมาของกู้เนี่ยนซี”
กู้เจาฮวาพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้จนเขาชินแล้ว เสวียนฉางจึงถามด้วยความระแวง “เจ้าจะให้ข้าทำอะไร?”
เขาเริ่มรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังมา
“มีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาล่วงเกินข้า เจ้าไปฆ่ามันซะ” น้ำเสียงเรียบเฉยของนางฟังดูไม่เห็นค่าชีวิตคนเลยสักนิด
ทั้งวางตัวเหนือคนอื่น เย็นชาไร้หัวใจ