เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขายตัวเป็นทาส
ขนตาของกู้เจาฮวาสั่นไหวเล็กน้อย แพขนตาหนาและยาวทอดเงาจาง ๆ ลงใต้ดวงตา ยิ่งทำให้นางดูเศร้าสลดขึ้นไปอีก
นางยกมือขึ้นเช็ดหางตาที่ไม่มีน้ำตาอยู่จริง ๆ จากนั้นแขนเสื้อก็เลื่อนลง เผยให้เห็นข้อมือขาวซีดเรียวบาง
“ข้ารู้ว่าท่านอ๋องไม่ยอมเชื่อข้า ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ได้เป็นที่รักใคร่เหมือนพี่ใหญ่ ทุกคนต่างก็หาว่าข้าหยิ่งยโส เอาแต่ใจ พวกท่านล้วนเกลียดข้า” นางพูดเสียงสะอื้น ฟังดูน้อยใจและน่าสงสารราวกับลูกแมวตัวน้อย
เฉียนจิ่งหลิงรีบพูดว่า “เจาฮวา ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”
กู้เจาฮวาไม่สนใจเขา นางลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตูแล้วเรียกเสวียนฉางเข้ามา
เสวียนฉางปรากฏตัวออกมาด้วยท่าทางไม่เต็มใจนัก เขาเหลือบมองกู้เนี่ยนซีที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉียนจิ่งหลิงซึ่งคอยปกป้องนางไว้ แววตาพลันหม่นลึกลง
เมื่อไรเขาถึงจะมีความสามารถพอที่จะปกป้องนางแบบนี้ได้บ้าง?