กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 252 สถานสงเคราะห์
วันเสาร์
ยามเช้าตรู่ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนเตียง
หลินเป่ยลืมตาขึ้น ฉินเยวี่ยยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา หลับปุ๋ยราวกับลูกแมว
เมื่อคืนก็เป็นค่ำคืนแห่งการนัวเนียเบียดเสียดอีกเช่นเคย
แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วก็ยังคงอดใจไว้ไม่อยู่
แต่ฉินเยวี่ยไม่ได้โกรธ เพียงแค่หน้าแดงแล้วด่าเขาไปคำหนึ่งว่า “คนโกหก”
โทรศัพท์สั่นเตือน
เป็นข้อความที่ซูหว่านชิงส่งมา
“เสี่ยวเป่ย นายจะไปกี่โมง?”