กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 250 นับถอยหลังชีวิต
ตีหนึ่ง สถานีตำรวจ
หวังเสวี่ยทำบันทึกคำให้การเสร็จแล้วก็นั่งอยู่บนม้านั่งยาวตรงทางเดิน บนตัวคลุมเสื้อนอกเครื่องแบบตำรวจของฉินเยวี่ยไว้ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ รอยฟกช้ำบนท่อนแขนชวนให้รู้สึกหวาดผวาอย่างยิ่ง
ฉินเยวี่ยนั่งอยู่ข้างเธอ มือข้างหนึ่งโอบไหล่ของเธอไว้ อีกข้างหนึ่งกุมมือของเธอแน่น
“พี่เยวี่ย พี่ว่า…ตำรวจจะจับพวกเขาได้ไหม?” หวังเสวี่ยสะอึกสะอื้นถาม
“ได้สิ” น้ำเสียงของฉินเยวี่ยหนักแน่นมั่นคง “ตาข่ายสวรรค์กว้างใหญ่ ถึงจะห่างแต่ก็ไม่เคยละเว้นคนชั่ว”
“จับได้แล้วยังไงล่ะ?” น้ำตาของหวังเสวี่ยร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง “ฉันโดนพวกเขาซ้อมจนเป็นแบบนี้…”
ฉินเยวี่ยโอบกอดเธอแน่นขึ้น