กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 230 คิดถึงฉันบ้างไหม?
ส่วนลึกของเทือกเขาคุนหลุน
สิ่งก่อสร้างโบราณหลังหนึ่ง
ใจกลางห้องโถงใหญ่ ปรมาจารย์หวงนอนอยู่บนเตียงแคร่ไม้ไผ่ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
“เกินไปแล้ว!”
ชายชราไว้เคราแพะตบโต๊ะลุกพรวดขึ้น
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืนจากโลกปุถุชนคนหนึ่ง บังอาจมาทำลายผู้อาวุโสฝ่ายนอกแห่งนิกายคุนหลุนของเรา นี่มันตบหน้านิกายคุนหลุนชัด ๆ!”
“ใช่! ต้องลงโทษอย่างหนัก!”
“ส่งคนลงเขาไปกำจัดเจ้าเด็กนั่นซะ!”
“ทำให้มันรู้ว่า จุดจบของการล่วงเกินนิกายคุนหลุนเป็นอย่างไร!”