เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 212 ถอนพิษเหนื่อยมากนะ!
หลังผ่านการ “ถอนพิษ” อย่างทรหดอดทนไปถึงสี่ครั้ง เสิ่นจิงหงก็หมดเรี่ยวแรงลงโดยสิ้นเชิง
เธอนอนแผ่อยู่บนเตียง เส้นผมสยายเกลื่อนหมอน ใบหน้ายังคงมีริ้วรอยแดงระเรื่อ ทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ แม้แต่แรงจะยกมือก็ยังไม่มี
“คุณชายหลิน… คุณ… คุณหลอกฉัน…” น้ำเสียงของเธออ่อนแอเบาราวกับเสียงยุง
“ผมไปหลอกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” หลินเป่ยนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
“พิษนี่… ไม่จำเป็นต้องทำถึงเจ็ดครั้งสักหน่อย…”
“แล้วตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?”
เสิ่นจิงหงเอ่ยอย่างอ่อนแอว่า “ฉันรู้สึกเหมือนร่างจะแหลกเป็นชิ้น ๆ แล้ว”
หลินเป่ยกลั้นหัวเราะในใจพลางพูดจาไร้สาระต่อไป “งั้นคุณลองสัมผัสดูสิ พิษถอนหมดแล้วใช่ไหมล่ะ?”
“พิษ… ถอนแล้วเหรอ?”