กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 203 พยาบาลสาวทุบกระจกรถ
เวลาสี่โมงครึ่งช่วงบ่าย รถยนต์แล่นออกจากหมู่บ้านตระกูลซ่ง
ในกระจกมองหลัง เหล่าชาวบ้านยังคงยืนโบกมืออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน ร่างของพวกเขาเล็กลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งกลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ ในที่สุด
ซ่งสืออวี่เอนพิงเบาะนั่ง ขอบตาเธอยังแดงระเรื่อ ทว่ามุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้ม
“หลินเป่ย นายเหนื่อยไหม ขับมาห้าหกชั่วโมงแล้วนะ”
“ยังไหวอยู่”
หลินเป่ยจับพวงมาลัยพลางว่า “แต่ถ้าให้ขับต่ออีกห้าหกชั่วโมงกลับหมอตู ก็คงไม่ค่อยไหวจริง ๆ นั่นแหละ”
“งั้นพวกเราหาที่พักสักคืนเถอะ”
ซ่งสืออวี่ยืดตัวตรงพลางเอ่ยขึ้น “หรือไม่งั้นพวกเราลงทางด่วนตรงทางออกข้างหน้า หาเมืองระดับอำเภอพักสักคืน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”
หลินเป่ยคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล