กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 174 ไม่พัวพันอีก
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งสลัว หลินเป่ยก็ถูกเสียงเคาะประตูของเจิ้งซวงปลุกให้ตื่น
“พ่อบุญธรรม! ตื่นได้แล้ว! ไปปีนเขากัน!”
หลินเป่ยลืมตาขึ้น ชำเลืองมองโทรศัพท์มือถือ—หกโมงครึ่งตอนเช้า
เมื่อคืนเขานอนตอนตีสองกว่า คิดคำนวณอย่างเต็มที่แล้วนอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง
“รู้แล้ว”
เขาตอบรับคำหนึ่ง นั่งลุกขึ้นมาแล้วนวดขมับเบา ๆ
เจียงฮ่าวที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงนอนหลับ เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว
หลินเป่ยไม่ได้ปลุกเขา หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เปลี่ยนชุดกีฬาหนึ่งชุด แล้วก็เดินออกจากประตู
ในห้องอาหารชั้นล่าง เพื่อนร่วมชั้นกำลังกินอาหารเช้ากันอยู่แล้ว