กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 170 ไม่รู้ดีชั่ว
เมื่อรถไฟความเร็วสูงมาถึงหมอตูก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว
ซ่งสืออวี่ซบไหล่หลินเป่ยหลับมาตลอดทาง ตอนที่ถูกเสียงประกาศบนขบวนรถปลุกให้ตื่น บนใบหน้าของเธอยังมีรอยแดงเป็นปื้นจากการกดทับ
“ถึงแล้วเหรอ?”
“ถึงแล้ว”
หลินเป่ยลุกขึ้นยืน ยกกระเป๋าเดินทางลงมา “ไปกันเถอะ ไปส่งเธอที่ศูนย์รถยนต์ก่อน”
“นายไม่กลับไปด้วยกันกับฉันเหรอ?”
“พวกจ้าวเซี่ยงหมิงโทรมา บอกว่ามีธุระจะคุยกับผม ให้ผมตรงไปหาเลย”
ซ่งสืออวี่เบะปาก
“พวกพี่น้องของนายสำคัญกว่าฉันสินะ?”