กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 129 ย่อมนับอยู่แล้ว
เมื่อออกมาจากศูนย์การค้ากั๋วจินก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว
หลินเป่ยยัดกระเป๋าเดินทางของซูหรานกับถุงชอปปิงอีกสิบกว่าใบเข้าไปในกระโปรงท้ายรถมายบัค
ปาเต็กฟิลิปป์เรือนละ 1,280,000 หยวนบนข้อมือที่หนักอึ้ง คอยเตือนสติว่าทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นล้วนเป็นเรื่องจริง
“ขึ้นรถสิ” หลินเป่ยเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ
ซูหรานก้าวเข้าไปนั่ง คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย แล้วหันไปมองหลินเป่ย
“หลินเป่ย นายเป็นใครกันแน่?”
หลินเป่ยสตาร์ตรถพลางยิ้ม “แฟนเธอไง”
“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ”
ซูหรานมองเขาอย่างจริงจัง “นายอายุ 18 ปี เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง แล้วยังเป็นเจ้าของศูนย์การค้ากั๋วจิน นายเป็นใครกันแน่?”