กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 127 ไพ่นกกระจอกเฟิงอวิ๋น
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ห้องนอนใหญ่ในวิลล่าของหลินเป่ย
หลินเป่ยยังคงนอนกอดอู๋เชี่ยนหลับอยู่
อู๋เชี่ยนอยู่ติดวิลล่าไม่ยอมไปไหนตั้งแต่ช่วงบ่ายของเมื่อวาน ทั้งสองคนฟัดกันจนถึงตีสองเมื่อคืน แม้ “ไตทองคำ” ของหลินเป่ยจะรับไหว ทว่าต่อให้ร่างกายไม่เหนื่อยจิตใจก็ยังล้าอยู่ดี
โทรศัพท์สั่นครืด
หลินเป่ยหลับตาพลางควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหรี่ตามองหน้าจอแวบหนึ่ง เป็นหลินตง
“พี่ มีอะไรเหรอ?”
น้ำเสียงของหลินเป่ยแฝงความแหบพร่าแบบคนยังไม่ตื่นนอน “ทำไมโทรมาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้?”
อู๋เชี่ยนถูกเขาปลุกให้ตื่น หล่อนมุดตัวในอ้อมอกเขาพลางพึมพำอย่างงัวเงียว่า “ใครเหรอ” แล้วก็หดตัวกลับไปนอนต่อ