กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 124 ชิงเฉิงชิงเสวี่ย
เมืองหลวง เรือนเก่าตระกูลกู้
ที่นี่เป็นลานเรือนแบบจีนขนาดสามหมู่ อิฐเขียวขอบกระเบื้องสีเทา ชายคายกมุมโค้งงอน ในลานเรือนมีต้นแปะก๊วยอายุร้อยปีต้นหนึ่ง กิ่งก้านใบดกหนาบดบังท้องฟ้าไปครึ่งแถบ
ตระกูลกู้หยั่งรากในเมืองหลวงมาถึงสามชั่วคน แม้จะเทียบไม่ได้กับตระกูลมั่งคั่งชั้นยอดอย่างตระกูลจั่วหรือตระกูลโจว แต่ก็นับเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาตระกูลหนึ่ง
ในเวลานี้ ห้องโถงกลางของเรือนเก่าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
กู้หยุนเฟยคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงกลาง ใบหน้ามีรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ
กู้ฉางอานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สีหน้าเขียวคล้ำ กาน้ำชาจื่อซาในมือถูกเขาขว้างแตกกระจายไปแล้ว
“แกบอกมาซิว่าไปหาเรื่องใครไม่หาเรื่อง ดันไปหาเรื่องยมราชเดินดินของตระกูลจั่วคนนั้น?”
เสียงของกู้ฉางอานไม่ได้ดังมาก ทว่าทุกถ้อยคำกลับเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงบนตัวกู้หยุนเฟย
“แกกำลังเอาหน้าตาของตระกูลกู้พวกเราไปทิ้งจนหมดสิ้น!”