กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 120 คนแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้
“คนคนนี้ คงไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ แน่” ซูหรานเอ่ย
หลินเป่ยโอบไหล่เธอพลางเดินเข้าตึก “เขาจบเรื่องแค่นี้ได้ก็ดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้น คนที่ต้องเสียเปรียบก็คือตัวเขาเอง”
ทั้งสองคนกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ซูหรานรินน้ำให้เขาแก้วหนึ่ง แล้วนั่งกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟา ยังคงมีท่าทีกระสับกระส่ายอยู่บ้าง
“หลินเป่ย นายว่าเขาจะไปพูดจาซี้ซั้วที่มหาวิทยาลัยไหม?”
หลินเป่ยจิบน้ำ “พูดซี้ซั้วอะไร? พูดว่าเธอมีแฟนขับลัมโบร์กีนีเหรอ? นั่นมันช่วยเชิดหน้าชูตาให้เธอต่างหาก”
ซูหรานหลุดขำออกมาเพราะคำพูดของเขา
“ฉันจริงจังนะ จ้าวเหลยคนนี้ใจแคบ แถมยังผูกใจเจ็บเป็นที่สุด เมื่อก่อนเคยมีอาจารย์คนหนึ่งแย่งตำแหน่งทางวิชาการกับเขา เขาก็ปล่อยข่าวลือลับหลัง จนทำเอาอีกฝ่ายเกือบจะต้องลาออก”
หลินเป่ยวางแก้วน้ำลง “เพราะงั้น คนพรรค์นี้ถึงเก็บไว้ไม่ได้”
ซูหรานชะงักไป “นายหมายความว่ายังไง?”