ตอนที่ 112 เปลี่ยนรถ

ตอนที่ 112 เปลี่ยนรถ

วิลลาของหลินเป่ย ห้องนอนใหญ่

แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทอดประกายเส้นสีทองสายหนึ่งบนพื้นไม้

อู๋เชี่ยนนอนคว่ำหน้าแนบอยู่บนอกของหลินเป่ย เส้นผมแผ่กระจายไปทั่วร่างเขา ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมหายใจยังไม่คงที่

เธอใช้นิ้ววาดเป็นวงกลมบนอกเขา หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ พอย่างเข้าสู่วงที่สี่ หลินเป่ยก็คว้ามือเธอไว้

“อย่าวาดเลย วาดต่อเดี๋ยวก็เกิดเรื่องอีกหรอก”

อู๋เชี่ยนหัวเราะคิกคัก เงยหน้ามองเขา “เกิดเรื่องก็เกิดสิ ใครกลัวใครกัน?”

หลินเป่ยโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากเธอเบา ๆ “เธอไม่กลัวขาอ่อนแรงหรือไง?”

อู๋เชี่ยนหน้าแดงก่ำ ทุบเขาไปหนึ่งที แล้วมุดหน้ากลับไปซบตามเดิม

ทั้งสองคนนอนนิ่งกันอย่างเงียบสงบ