กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 62 ทำได้สวย
ชั่วพริบตาเดียววันหยุดยาววันชาติก็มาถึงช่วงท้าย
หลินเป่ยกับอู๋เวยจองตั๋วเครื่องบินช่วงบ่ายวันที่ 6 ตุลาคมเพื่อบินกลับหมอตู อู๋เชี่ยนเองก็ต้องกลับไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยหนานฟาง ทั้งสามคนเดินทางออกจากเมืองหลวงในวันเดียวกัน เพียงแต่จุดหมายปลายทางต่างกัน
เช้าก่อนออกเดินทาง หวังซูเฟินตื่นแต่เช้าตรู่มาทำกับข้าวเต็มโต๊ะ โดยบอกว่าเป็น “มื้อเลี้ยงส่ง”
ซี่โครงหมูน้ำแดง ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว กุ้งอบน้ำมัน บรอกโคลีผัดกระเทียม… วางเรียงรายแน่นเต็มโต๊ะ
“กินเยอะ ๆ กินเยอะ ๆ นะ ไปถึงหมอตูก็กินกับข้าวฝีมือน้าไม่ได้แล้ว” หวังซูเฟินคีบกับข้าวให้หลินเป่ยไม่หยุด ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
หลินเป่ยยิ้มพลางพูดว่า “คุณน้า ผมไม่ใช่ว่าจะไม่กลับมาสักหน่อย ไว้วันหยุดคราวหน้าผมก็มาอีกครับ”
หวังซูเฟินพยักหน้าไม่หยุด “ดี ๆๆ คราวหน้ามาน้าจะทำของอร่อยกว่านี้ให้กินนะ”
อู๋เจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ข้าง ๆ ยกจอกเหล้าขึ้น “เสี่ยวหลิน อาขอคารวะเธอสักจอก หลายวันนี้ ในใจอามีเรื่องอยากพูดตั้งเยอะ แต่ปากไม่ไว พูดไม่ออก มันรวมอยู่ในเหล้านี้หมดแล้ว”