กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 42 เข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิด
หกโมงเย็น ถนนสายอาหารตรงประตูหลังมหาวิทยาลัย
ลู่เสี่ยวลู่เลือกร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ดูสะอาดร้านหนึ่ง คราวนี้ไม่ใช่ร้านบาร์บีคิวตงเป่ยเมื่อครั้งก่อน แต่เป็นร้านอาหารเซี่ยงไฮ้ต้นตำรับ ตกแต่งเรียบง่ายทว่าสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งออกมาจากห้องครัว เย้ายวนจนคนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก
“ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานของร้านนี้อร่อยมากเลยนะ”
ลู่เสี่ยวลู่เอ่ยพลางเปิดเมนูไปด้วย “ตอนเรียนปีหนึ่งฉันมาบ่อยมาก เถ้าแก่ใจดีสุด ๆ”
หลินเป่ยพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เธอเลี้ยงนี่ เธอตัดสินใจได้เลย”
ใบหน้าของลู่เสี่ยวลู่แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอสั่งกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่าง แล้วยื่นเมนูคืนให้พนักงานเสิร์ฟ
“หลินเป่ย เรื่องวันนี้…ฉันไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าจะทำให้คุณต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย คนอย่างเจียงรั่วอี๋คนนั้น ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียง ล่วงเกินเธอเข้าแล้ว คุณอยู่ในมหาวิทยาลัยจะเป็นอะไรไหม…”
“รุ่นพี่” หลินเป่ยเอ่ยขัดเธอ “เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก คนพรรค์เจียงรั่วอี๋น่ะ ฉันเจอมาเยอะแล้ว”