กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 22 ถ้าเป็นเศรษฐินีไม่ได้ฉันก็จะเป็นหญิงพาล
เช้าวันนั้น หลินเป่ยไม่มีธุระอะไร จึงขับรถไปยังบริษัทการเงินเป่ยฟาง
พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับเห็นเขา ดวงตาก็เป็นประกาย “สวัสดีค่ะประธานหลิน!”
“ประธานอู๋อยู่ไหม?”
“อยู่ค่ะ ประธานหลี่ก็อยู่ด้วย ที่ห้องทำงานประธานค่ะ”
หลินเป่ยเดินตรงไป ประตูยังปิดไม่สนิท ด้านในมีเสียงพูดคุยหัวเราะของอู๋เวยและหลี่ซินเยวี่ยแว่วออกมา
เขาเคาะสองที แล้วผลักประตูเดินเข้าไปทันที
อู๋เวยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ปล่อยผมสยายลงบนบ่า ทั้งดูสบาย ๆ และคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง
หลี่ซินเยวี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สวมสูทสีเทาเข้ม ดูทะมัดทะแมงเฉียบขาดเช่นเคย
“แหม แขกผู้มีเกียรติที่หาตัวจับยากนี่”