ตอนที่ 62 คนของฉัน มีเยอะจนนายจินตนาการไม่ถึงหรอก

ตอนที่ 62 คนของฉัน มีเยอะจนนายจินตนาการไม่ถึงหรอก

เงียบกริบ

บริเวณหน้าประตูมหาวิทยาลัยยุทธ์โม๋ตูทั้งแถบ ตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าขนลุก

เงาร่างยักษ์นั้นหลังจากเปล่งคำคำนั้นออกมา ก็ไม่ได้หายไปไหน แต่ยังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ

รูม่านตาแนวตั้งสีทองจางข้างนั้น ยังคงก้มมองจ้าวอู๋จี๋ที่หมอบอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย็นชา

เหมือนเด็กที่ถือแว่นขยายส่องดูมดตัวกระจ้อยร่อย พร้อมจะเอานิ้วบี้ให้ตายได้ทุกเมื่อ

จ้าวอู๋จี๋หมอบแนบอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา หายใจแทบจะหยุดชะงัก

ตอนนี้ในหัวของเขามีความคิดแล่นอยู่แค่อย่างเดียว คือสัตว์ประหลาดเฒ่าตนนี้จะฆ่าฉันไหม

ถ้าเป็นคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน หรืออยู่ขั้นเจ็ดขั้นแปด เขายังกล้าอ้างชื่อตระกูลจ้าวแห่งเจียงเฉิงมาต่อรองดูสักหน่อย