ตอนที่ 39 ศิลปะคือการระเบิด!

ตอนที่ 39 ศิลปะคือการระเบิด!

ภายในห้องน้ำอันคับแคบ พัดลมระบายอากาศส่งเสียงหึ่ง ๆ ออกมา

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“หัตถ์โลหิต” พิงแผ่นหลังเข้ากับผนังโลหะอันเย็นเฉียบ

พอมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เฉินที่ยิ่งฉีกกว้างสดใสขึ้นเรื่อย ๆ ลางสังหรณ์ร้ายในใจเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกที

ในฐานะมือสังหารมืออาชีพที่ใช้ชีวิตเสี่ยงตายบนคมดาบมานานหลายปี เขาเคยพบเจอกับเป้าหมายมาแล้วสารพัดรูปแบบ

มีทั้งคนที่แตกตื่นลนลาน คนที่ทำปากกล้าขาสั่น หรือกระทั่งคนที่ไม่กลัวตายเลยสักนิด

แต่คนที่มองการต่อสู้เอาเป็นเอาตายให้กลายเป็นเกมสนุก ๆ ได้แบบไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ เขาเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก

ลู่เฉินไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่กลับล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไม่รีบร้อนแล้วก้มดูเวลา