ตอนที่ 37 ก็พี่เขาให้มาเยอะจริงๆ

ตอนที่ 37 ก็พี่เขาให้มาเยอะจริงๆ

“เหล่าโจว อย่ามาเก๊กเลยน่า ถึงเจ้าเด็กนี่จะเกิดในที่เล็กๆ อย่างเจียงเฉิง แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนประเภทเดียวกับฉันชัดๆ”

ณ เรือนรับรองค่ายทหารเจียงเฉิง ห้องรับแขกหมายเลขสาม

ชายที่พูดสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกตัวหลวมโคร่ง ที่เท้าคีบรองเท้าแตะหูหนีบ

นิ้วมือคีบซิการ์ที่สูบไปได้ครึ่งมวน แถมยังพาดขาแกว่งไปมาบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่รักษาภาพพจน์แม้แต่น้อย

เขาคือหวังฟู่กุ้ย หัวหน้าฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของมหาวิทยาลัยยุทธ์โม๋ตู

ส่วนชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาช่างต่างกันลิบลับ

คนนั้นใส่สูทเนี้ยบกริบ หวีผมเรียบแปล้ แว่นตากรอบทองวางอยู่บนสันจมูกโด่ง ทั่วทั้งตัวแผ่รังสีของคำว่า ‘ชนชั้นนำ’ ออกมาเต็มเปี่ยม

เขาคือโจวเจิ้ง หัวหน้าฝ่ายรับสมัครนักศึกษาของมหาวิทยาลัยยุทธ์จิงอู่

โจวเจิ้งมองปลายเท้าที่แกว่งไปมาของหวังฟู่กุ้ยด้วยความรังเกียจ แล้วเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย