ตอนที่ 338 ลูกชายฉันช่างกตัญญู!

ตอนที่ 338 ลูกชายฉันช่างกตัญญู!

เฉินจวิ้นหยวนไม่อยากพาแม่เฉินไปหมู่บ้านซ่างหลิ่งเลยสักนิด

แต่โรงแรมในตำบลซวงสุ่ยแพงเกินไป หอพักรับรองแห่งเดียวที่มีอยู่ยังรับเฉพาะเจ้าหน้าที่รัฐ เขายิ่งไม่อยากเสียเงินก้อนนั้น

อีกทั้งแม่ของเขาเพิ่งทำเงินห้าร้อยหยวนของที่บ้านหายไป ถ้าเขาจะประกันตัวพ่อออกมา เงินยังขาดอีกไม่น้อย

พอคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเฉินจวิ้นหยวนที่มีต่อแม่เฉินก็ยิ่งไม่ดี

ตลอดทางเขาไม่ยอมสนใจเธอเลย ปล่อยให้เธอหอบหิ้วห่อสัมภาระหนักเกือบหนึ่งร้อยชั่งคนเดียว จากตัวตำบลถึงปากหมู่บ้านอย่างหอบหายใจ

ถนนสายนี้เดินยาก เฉินจวิ้นหยวนแค่เดินมือเปล่ายังเหงื่อออกท่วม

แม่เฉินยิ่งเหนื่อยจนหน้าซีดขาว เหงื่อไหลจนเสื้อผ้าเปียกโชก มือทั้งสองแทบจะหิ้วห่อสัมภาระไม่ไหว ร้องโอ๊ย ๆ อยู่ตลอด

แต่ลูกชายของเธอกลับไม่รอเธอเลย เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหยุดพักหายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะทำงานบ้านทำไร่มาแต่ไหนแต่ไร เธอคงเป็นลมล้มไปแล้ว

พอเห็นว่าจวนจะถึงหมู่บ้าน เฉินจวิ้นหยวนก็หยุดเดิน หันกลับไปรับของจากมือแม่เฉิน