ตอนที่ 336 ไล่แม่เฉินกลับไป

ตอนที่ 336 ไล่แม่เฉินกลับไป

เฉินจวิ้นหยวนถูกเสียงนั้นตรึงอยู่กับที่ จะไปก็ไปไม่ได้

เขากลัวว่าถ้าทำเป็นไม่เห็น แม่เขาจะตามมาแล้วทำเรื่องน่าอับอายยิ่งกว่านี้

รับรู้สายตาของผู้คนในสถานีที่หันมามอง เฉินจวิ้นหยวนหน้าซีดสลับแดง พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด

แม่เฉินไม่รู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอคว้าห่อสัมภาระหลายห่อด้วยมือทั้งสองข้าง เดินเข้ามาอย่างร่าเริงราวกับปู

“โอ๊ย! ลูกเอ๋ย แม่ในที่สุดก็ได้เจอลูกแล้ว! ลูกไม่รู้หรอกว่ารถไฟนี่มันทรมานแค่ไหน แบกของมาซะเยอะ แม่จะอึยังไม่สะดวก ไม่มีใครช่วยดูให้ แถมกระดาษบนรถไฟ ก็ไม่รู้ว่าไอ้ตัวซวยตัวไหนขโมยไปหมด แม่ยังต้องใช้...”

เธอบ่นอย่างไม่เกรงใจใคร ราวกับจะระบายความขมขื่นทั้งหมดบนรถไฟหลายวันมานี้ให้หมด

การกระทำเช่นนี้ย่อมทำให้คนรอบข้างต้องขมวดคิ้วกันทั้งนั้น

ยุคนี้ใคร ๆ ก็ลำบาก แต่บ้านไหนกันจะป่าวประกาศเรื่องขี้เรื่องเยี่ยวกลางที่สาธารณะแบบนี้?

บางคนอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้