ตอนที่ 167 สายตาของฉันคือไม้บรรทัด

ตอนที่ 167 สายตาของฉันคือไม้บรรทัด

จากปฏิกิริยาของแม่ม่ายจางแล้ว เธอไม่ได้เห็นเรื่องนี้ด้วยตาตัวเองแน่นอน

ส่วนคนที่จะไปคลุกคลีกับเธอได้ก็มีแต่พวกผู้ชายในหมู่บ้านที่ไม่ซื่อสัตย์

แต่พวกนั้นส่วนใหญ่ไม่ชอบขี้หน้าเขา มีไม่น้อยที่เคยถูกเขาตี ถ้าพวกนั้นเห็นกับตาว่าเขากับเยาวชนปัญญาชนคนเล็กหวานกันอยู่ลับ ๆ พวกนั้นคงอดใจไม่ไปฟ้องทางการไม่ได้แน่

ฮั่วเยี่ยนสิงไล่ความคิดในสมองอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็สรุปว่าคนที่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเยาวชนปัญญาชนคนเล็กน่าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกัน

อีกทั้งพวกเขาอาจมีเรื่องบาดหมางที่อธิบายไม่กระจ่างอยู่บางอย่าง ทำให้คนคนนั้นมีอะไรที่ต้องกังวลจึงไม่เปิดโปงออกไปตรง ๆ

แต่ถ้าไม่หาคนคนนี้ออกมา มันก็เป็นลูกระเบิดที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ เขาจึงไม่ค่อยวางใจ

ฝีก้าวเร็วขึ้นเล็กน้อย หลังจากกลับมาถึงใกล้ลานบ้านของตัวเองแล้ว ฮั่วเยี่ยนสิงก็กลับเข้าบ้านก่อน จากนั้นปีนออกไปทางกำแพงด้านหลัง เมื่อแน่ใจว่ารอบ ๆ ไม่มีคน จึงปีนข้ามกำแพงลานบ้านของเฉิงฮุยเยว่เข้าไป

เคาะหน้าต่างตามเคย ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉิงฮุยเยว่ก็ผลักหน้าต่างโผล่ออกมา

“คุณมาทำไม?” เธอเลิกคิ้ว ปกติถ้าเธอไม่เอ่ยปากขอเอง เขาก็ไม่ปีนกำแพงมาหาเธอตอนไม่มีธุระหรอก