กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 296 ตอนนี้รู้ว่าต้องกลัวจนร้องขอชีวิต มันก็สายไปแล้ว
ยอดอัจฉริยะของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงคนนั้นถึงกับชะงักหยุดไปตามสัญชาตญาณ
แต่พอได้สติ เขากลับยิ่งโมโหเดือดยิ่งกว่าเดิม
ถึงขั้นนี้แล้ว ตัวเองจะไปมัวสนใจเรื่องพรรค์นั้นทำไมกัน
ซัดให้ร่วงก่อนค่อยว่ากัน
ขอแค่ไม่ลงมือหนักจนถึงตาย เรื่องทุกอย่างก็คุยกันง่าย
ถึงพลั้งมือตีอีกฝ่ายตายไปจริงๆ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรมั้ง
คนทั้งลานต่างก็เห็นกันเต็มสองตา ว่าหมอนั่นโดดโลดเต้นแหกปากยั่วโมโหเอง หาที่ตายเองแท้ๆ จะไปโทษคนอื่นได้ยังไง
แต่พอเห็นท่าทาง ‘ขลาดกลัวยอมถอย’ ของลู่เสี่ยวชวน ยอดอัจฉริยะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงก็ส่งยิ้มเย็นเยียบพลางมองอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นว่า “หึๆ ความตายมาจ่อตรงหน้าถึงรู้จักกลัวเรอะ เมื่อกี้มัวทำบ้าอะไรอยู่ล่ะ”
“แล้วไอ้ท่าทางเก่งกล้าอวดดีฟ้าไม่กลัวดินไม่เกรงเมื่อครู่นี้มันหายไปไหนหมดแล้วล่ะ”