ตอนที่ 166 ก็บอกแล้วไงว่าเป็นไปได้ไหมว่าคนแซ่ลู่อย่างข้าจะเรียนรู้ด้วยตัวเอง?

ตอนที่ 166 ก็บอกแล้วไงว่าเป็นไปได้ไหมว่าคนแซ่ลู่อย่างข้าจะเรียนรู้ด้วยตัวเอง?

ลู่เสี่ยวชวนหัวเราะแห้งๆ พลางพูด “ขออภัยด้วยขอรับปรมาจารย์อี้ ผลไม้วิญญาณนี่อร่อยเกินไปจริงๆ ข้าก็เลยเผลอตัวไปหน่อย——”

ปรมาจารย์อี้โบกมือพลางพูด “กินผลไม้วิญญาณหมดก็ช่างเถอะ เพียงแต่ผลไม้วิญญาณพวกนี้อัดแน่นไปด้วยปราณวิญญาณอันทรงพลัง คนทั่วไปรับไม่ไหวหรอกนะ”

ลู่เสี่ยวชวนย่อมเข้าใจความหมายของปรมาจารย์อี้ดี เมื่อครู่นี้เขาก็แค่แกล้งเฉไฉกลบเกลื่อนไปอย่างนั้นเอง

ลู่เสี่ยวชวนฉีกยิ้มแล้วพูดต่อ “ข้าเป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์ แถมยังมีกายศักดิ์สิทธิ์มหามรรคาโกลาหล จะมีอะไรไม่ธรรมดาอยู่บ้างก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือขอรับ?”

ปรมาจารย์อี้ปรายตามองลู่เสี่ยวชวนแวบหนึ่ง พูดแบบนี้ก็ฟังดูสมเหตุสมผลจริงๆ

ปรมาจารย์อี้จึงไม่ได้ติดใจเอาความเรื่องนี้ต่ออีก