กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 97 เฉียนว่านเชียนเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นชางมาเยือน
เรื่องมารยาทการเข้าสังคมและการเอาใจคนแบบนี้ เฉียนว่านเชียนย่อมเจนจัดจนอยู่หมัดอยู่แล้ว
เฉียนว่านเชียนรีบพูดขึ้นว่า “ท่านลู่อย่าได้ปฏิเสธเด็ดขาดเลยนะขอรับ ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ความเสียดายที่สุดในชีวิตนี้ก็คือไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกตนแม้แต่น้อย ไม่อาจก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรได้”
“เมื่อจนปัญญา ก็ได้แต่ทำการค้าหาเศษเงินของคนธรรมดาไปวันๆ”
“คนเป็นพ่อไร้ความสามารถ ก็จำต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ลูก”
“ข้ามีตัวตัวเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ความหวังทุกอย่างจึงฝากไว้ที่ตัวเขาคนเดียวทั้งหมด”
“ยังดีที่ตัวตัวพอเอาถ่านอยู่บ้าง มีพรสวรรค์ในการฝึกตนติดตัวมานิดหน่อย”