ตอนที่ 30 คนอย่างข้าลู่เสี่ยวชวนขอสาบานว่าจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลกกับการพนันและยาเสพติด

ตอนที่ 30 คนอย่างข้าลู่เสี่ยวชวนขอสาบานว่าจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลกกับการพนันและยาเสพติด

วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการยั่วให้โมโห

แต่วิธีที่ได้ผลชะงัดที่สุด ก็ย่อมเป็นการยั่วโมโหนี่แหละ

ต่อหน้าต่อตาศิษย์ของสิบสำนักใหญ่แบบนี้ หลี่เจี้ยนซินจะไปทนไหวได้ยังไง?

หลี่เจี้ยนซินรู้เต็มอกว่านี่เป็นแผนยั่วโมโหของลู่เสี่ยวชวน แต่เขาก็ยังยอมเดินติดกับอยู่ดี

เพราะเขามั่นใจในตัวเหลยเหรินหมิงแบบเต็มร้อยเหมือนกัน

ดังนั้น—

หลี่เจี้ยนซินแค่นยิ้มเยาะอย่างนึกสนุกแล้วพูดว่า “ความจริงอยู่หน้าประตูสำนักไท่ซวีของพวกเจ้า ข้าก็กะว่าจะไว้หน้าพี่ลู่อยู่บ้าง แต่ในเมื่อพี่ลู่อุตส่าห์เกรงใจ จะหาเรื่องแจกเงินให้ข้าขนาดนี้ ข้าก็คงต้องขอรับไว้ด้วยความเต็มใจแล้วล่ะ”

“ในเมื่อเป็นการพนันขำๆ พอหอมปากหอมคอ งั้นข้าเล่นเบาๆ ลงสักแสนก้อนแทงเหลยเหรินหมิงชนะก็แล้วกัน”

แสนเดียว ย่อมไม่พอยาไส้ลู่เสี่ยวชวนอยู่แล้ว