บทที่ 340 ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเกลี้ยกล่อมเธอเอง

บทที่ 340 ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเกลี้ยกล่อมเธอเอง

ตอนที่ออกมาจากห้องน้ำก็เป็นเวลาหลายนาทีให้หลังแล้ว

หลังจากเช็ดผมที่เปียกชุ่มแบบลวกๆ เจียงหนานก็ไม่ได้เป่าให้แห้ง ถือโทรศัพท์มือถือของเหอจิ้งเหลียนเดินออกมาตรงๆ

"ใครโทรมาเหรอคะ~"

พอเจียงหนานเดินมาถึงข้างเตียง เหอจิ้งเหลียนก็ปรือตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"เจ๊ผิงน่ะ"

เจียงหนานตอบพลางยิ้มกริ่ม

"เจ๊ผิงเหรอ... หืม?! เจ๊ผิงเหรอ?!"

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ แวบแรกเหอจิ้งเหลียนยังไม่ทันได้คิดอะไร แต่ไม่นานเธอก็ตาสว่างขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยหวานพลันแดงซ่านขึ้นมาในพริบตา เธอรีบยันกายท่อนบนลุกขึ้นมาแล้วอุทานด้วยความตกใจว่า "งะ...งั้นเธอก็รู้แล้วน่ะสิคะ?"

"รู้แล้วล่ะ"