บทที่ 286 ตาเฒ่าเหลิ่ง: วางใจเถอะ ฉันลงมือย่อมรู้หนักเบา!

บทที่ 286 ตาเฒ่าเหลิ่ง: วางใจเถอะ ฉันลงมือย่อมรู้หนักเบา!

"เหลวไหล!"

ตาเฒ่าเหลิ่งได้สติดึงสายตากลับมา แล้วหันไปถลึงตาใส่ย่าใหญ่ทันทีพลางเอ่ยขึ้น "โตป่านนี้กันแล้ว ยังจะเรียกว่าการหมั้นหมายแต่วัยเยาว์ได้อีกเรอะ?!"

"ฉันว่านะ ให้ยัยหนูหลิงหลงกับเจ้าหนูเจียงหนานมาเจอกันดูใจกันวันไหนสักวันไปเลย ถ้าไปกันได้ ฉันว่าค่อยมาหมั้นหมายอะไรทำนองนั้นกันอีกทีก็ยังได้!"

"จริงสิ หลิงหลงใกล้จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่เหรอ? พอดีเลย ถ้าถูกชะตากัน ก็ให้เธอไปอยู่ข้างกายเจียงหนานพร้อมกับปิงเยว่ซะเลย"

พอได้ยินคำพูดของตาเฒ่าเหลิ่ง ผู้เฒ่าเจียงถึงกับเหงื่อตกเล็กน้อย เขาหันไปมองเลิ่งปิงเยว่ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ได้มีความไม่พอใจอะไร ในใจก็พลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

"แบบนั้นก็ได้"