บทที่ 252 ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเลย!

บทที่ 252 ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเลย!

"เสี่ยวเยวี่ยเยวี่ย นี่เป็นการหมั้นหมายที่คุณปู่หมั้นไว้ให้หลานเชียวนะ"

หญิงสูงวัยเอ่ยเสียงเบา "หลานก็รู้นิสัยใจคอของคุณปู่ดีนี่ พูดคำไหนคำนั้น"

"หนูไม่ยอมค่ะ!"

เลิ่งปิงเยว่พลันอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอผุดลุกขึ้นจากโซฟาอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา เอ่ยอย่างน้อยใจว่า "คุณย่าใหญ่คะ! การหมั้นหมายที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่เด็กจะนับเป็นเรื่องจริงได้ยังไงกันคะ! หนู... ยังไงหนูก็ไม่ยอมค่ะ!"

"ทำไมถึงไม่ยอมล่ะจ๊ะ?"