บทที่ 204 พื้นที่ส่วนตัว

บทที่ 204 พื้นที่ส่วนตัว

“เสี่ยวเจียงมาเที่ยวบ้านทั้งที ทำไมลูกไม่บอกแม่สักคำล่ะจ๊ะ”

หลิวย่าโหรวก้าวเบี่ยงไปด้านข้างหนึ่งก้าว พลางเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มแย้มเดินผ่านซุนเวยเวยตรงเข้ามาที่เบื้องหน้าของเจียงหนาน แล้วเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น “กินมื้อเช้ามารึยังจ๊ะ? ให้น้าทำอะไรให้กินไหม?”

“แม่ พูดอะไรของแม่เนี่ย”

ซุนเวยเวยยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วเดินกลับมาขวางตรงหน้าหลิวย่าโหรวอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยเสียงขรึม “ถึงจะทำ หนูก็เป็นคนทำให้เจียงหนานกินเองค่ะ อีกอย่าง เพลงที่หนูเพิ่งแก้เสร็จยังต้องซ้อมปรับจูนกันอีก แม่ช่วยอย่ามากวนหนูกับเจียงหนานได้ไหมคะ!”

“นี่จะเรียกว่ากวนได้ยังไงกันจ๊ะ”