เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 222: มีกินมีใช้มีประโยชน์ (บทส่งท้าย — จบ)
หยางหยุนจิ่งเดินเข้ามา แล้วกล่าวกับสวีจือหยางและสวีโม่หยาง
“จือหยาง โม่หยาง พวกเธอสองคนเรียกเธอว่าพี่สาวไม่ได้ ลืมไปแล้วหรือว่าเธอเป็นคนรักของอาเล็กของพวกเธอ ดังนั้นพวกเธอควรเรียกเธอว่าอาสะใภ้ถึงจะถูก”
“รับทราบครับอาสะใภ้ พวกเราขอเค้กหน่อยได้ไหมครับ”
สวีจือหยางและสวีโม่หยางเมื่อฟังหยางหยุนจิ่งพูดจบก็เรียกอย่างรู้ความ หลี่เจวียนฮวาเหลือบมองหยางหยุนจิ่งแวบหนึ่ง หยางหยุนจิ่งจึงกล่าวกับนางว่า
“เธอไปแบ่งเค้กให้เด็กสองคนนี้นั่นกับเพื่อนๆ ของพวกเขาเถอะ”
“ได้ค่ะพี่”
เนื่องจากเพื่อนๆ เหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สวีจือหยางและสวีโม่หยางพามา หยางหยุนจิ่งจึงให้พวกเขาทานเค้กได้ฟรี
เด็กๆ ต่างรู้สึกว่าเค้กอร่อย หลังจากครั้งนี้ไป เด็กหลายคนกลายเป็นลูกค้าประจำของร้านเค้ก ส่งผลให้กิจการร้านเค้กของหยางหยุนจิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ