เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 196: อยากให้ธุรกิจไม่ดีคงเป็นไปไม่ได้
สวีซานหมิงอดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มอีกประโยค
“ไม่ใช่ว่ายังมีหลี่ไป๋ช่วยพวกคุณอยู่อีกคนหรือ?”
สวีซานหมิงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามออกไปเช่นนั้น ในใจเขาเชื่อมั่นในตัวหยางหยุนจิ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาเพียงแค่กำลังหึงหวงเท่านั้น ตราบใดที่เอ่ยถึงคนชื่อหลี่ไป๋ อารมณ์ของเขาก็พาลไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“หลี่ไป๋จะกลับพรุ่งนี้แล้ว จะกลับไปในตัวเมือง พี่เจวียนฮวาจะเป็นคนไปส่งเขา เย็นวันนี้ฉันเลยชวนเขาและพี่เจวียนฮวาทานข้าวที่ร้านของเรา จริงสิ เขายังให้ปากกาหมึกซึมฉันมาด้ามหนึ่งด้วย ฉันเลยเก็บไว้ในกระเป๋า ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าฉันให้รองเท้าหนังเขาไปคู่หนึ่งหรอกเหรอ เขาเลยให้ปากกาด้ามนี้กลับมา”
พูดจบ หยางหยุนจิ่งก็เดินออกไปหยิบปากกาด้ามนั้นออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้สวีซานหมิงพลางกล่าว
“ปากกาด้ามนี้คุณเก็บไว้เถอะ ปกติเวลาคุณทำบัญชีต้องใช้เขียน ฉันไม่ค่อยได้ใช้หรอก”
ตอนนี้สวีซานหมิงรู้สึกดีใจมาก การกระทำของหยางหยุนจิ่งทำให้เขาปัดเป่าความไม่สบายใจก่อนหน้าออกไปจนหมดสิ้น เขาจึงถามเธออีกครั้ง
“ให้ผมเก็บไว้เหรอ?”