เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 172: พวกเราขึ้นไปชั้นสองแล้วคุยกันช้า ๆ เถอะ
ท่านย่าสวีกับหยางหยุนจิ่งไม่ได้เกรงใจป้าซุน ตอนจะกลับก็หยิบเนื้อมาจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้หยิบมาเยอะ หยิบมาเพียงสองชั่งเท่านั้น พวกนางเพียงแค่หยิบเป็นพิธี จะให้หยิบไปทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้
มีคนในหมู่บ้านคอยจับจ้องอยู่มากมาย พวกนางจึงหยิบมาเยอะไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเกิดความอิจฉาตาร้อน
เมื่อกลับถึงบ้านของตัวเอง หยางหยุนจิ่งก็ไปทำเค้กไข่และซี่โครงหมูให้เด็ก ๆ รวมถึงสวีซานหมิงและท่านปู่ เพื่อเตรียมเอาไว้กินตอนที่พวกเขากลับมา
นางกับท่านย่ากินข้าวกันเรียบร้อยแล้วและไม่รู้สึกหิว จึงได้ทำแค่ในส่วนของคนเหล่านั้นเท่านั้น
ในระหว่างที่กินข้าว สวีซานหมิงก็บอกพวกนางว่า
“หยุนจิ่ง พรุ่งนี้ฉันต้องไปเมืองระดับอำเภอหน่อย เอ้อร์โกวจื่อบอกว่าถนนของกินที่เราเคยไปดูมาก่อนหน้านี้อยากจะขอร่วมกิจการแฟรนไชส์ถนนของกินของเรา พรุ่งนี้ฉันเลยวางแผนว่าจะไปคุยกับเขา”
ทันทีที่หยางหยุนจิ่งได้ยิน หากเข้าร่วมแฟรนไชส์ได้จริง ๆ นั่นต้องเป็นรายได้ที่มหาศาลอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เธอยังเคยอิจฉาถนนของกินในเมืองระดับอำเภอด้วยซ้ำว่าทำเงินได้มาก
ดูท่าแล้วถนนของกินในเมืองระดับอำเภอก็คงรู้ตัวแล้วว่าถนนของกินของพวกเธอนั้นทำเงินได้มากกว่า มิเช่นนั้นคงไม่เสนอความคิดที่ต้องการจะเข้าร่วมแฟรนไชส์แบบนี้