เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 วิญญาณเทาเที่ย (1)
"พะ... พวกเราอยู่ตรงริมฝีปากของตัวพรรค์นี้มาตลอดเลยหรือเนี่ย?!" เสิ่นชิงเชี่ยนเอ่ยถามด้วยความมึนงง ต่อให้เส้นประสาทของเสิ่นชิงเชี่ยนจะหนาเตอะขนาดไหน ก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ระดับความหวาดกลัวย้อนหลังของนางยังลึกซึ้งกว่าบรรดาศิษย์แห่งตำหนักโลหิตมารเสียอีก: เสิ่นชิงเชี่ยนในตอนที่อยู่ขั้นจินตัน ได้ไปสำรวจซากสมรภูมิเทพมารริมทะเลหยวนไห่ร่วมกับผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ แล้วเผชิญกับพายุพลังวิญญาณจนถูกพัดปลิวตกลงมา และบังเอิญค้นพบรอยแยกมิติแห่งนี้ ในตอนนั้นเสิ่นชิงเชี่ยนที่สูญเสียเพื่อนร่วมทีมไป ไม่กล้าบุ่มบ่ามจากไปไหน ซ้ำยังพบว่ารอยแยกมิติแห่งนี้เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรของนางมาก นางจึงตัดสินใจตั้งสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่ในรอยแยกมิติแห่งนี้เป็นเวลาถึงหนึ่งพันห้าร้อยปีเต็มๆ ซ้ำยังคิดค้นวิชาขึ้นมาแขนงหนึ่ง จนกระทั่งบรรลุขั้นฮว่าเสิน ถึงได้ออกจากที่นี่ไปได้ ประสบการณ์นี้ มากพอที่จะเขียนเป็น 《บันทึกการติดเกาะของเสิ่นบินสัน》 แห่งแดนบำเพ็ญเพียรได้เลย ทว่าเรื่องราวนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่เสิ่นบินสัน... เสิ่นชิงเชี่ยนกลับคืนสู่โลกมนุษย์ ในตอนนั้นเสิ่นชิงเชี่ยนได้กลับไปยังสำนักเดิมของตน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ไม่กี่ปีในฐานะผู้อาวุโสขั้นฮว่าเสิน