เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 สิ้นสุด (2)
หลังจากที่ผ่านโลกอีกใบหนึ่งมา โจวฮุ่ยก็ยืนยันได้ว่าการค้าในแดนบำเพ็ญเพียรนั้นล้าหลังเป็นอย่างยิ่ง——จุดนี้สามารถมองเห็นได้จากการที่เงินตรา หรือก็คือศิลาวิญญาณ ยังคงถูกนำมาใช้งานได้จริงอยู่นั่นแหละ——ต้องรู้ไว้ว่า ขนาดมนุษย์ยุคหินยังรู้จักใช้เปลือกหอยเป็นเงินตราเลย แต่ผู้บำเพ็ญเพียรกลับยังใช้ศิลาวิญญาณที่สามารถดูดซับพลังวิญญาณได้จริงมาใช้ แบบนี้มันต่างอะไรกับการแลกเปลี่ยนสิ่งของกันล่ะ?! บนพื้นฐานเช่นนี้ การแลกเปลี่ยนของผู้บำเพ็ญเพียรจึงดูเรียบง่ายมากเช่นกัน ตั้งแต่โอสถไปจนถึงอาวุธวิเศษ จากเสื้อผ้าไปจนถึงของประดับตกแต่ง ล้วนต้องแสวงหาการใช้งานได้จริง และการใช้งานได้จริงนี้ก็ยังแสดงออกในด้านการต่อสู้อีกด้วย! ดังนั้นทั่วทั้งโลกจึงราวกับเปิดเครื่องเร่งความเร็วเพื่อแข่งขันกันสะสมอาวุธ สงครามเทพมารเมื่อหมื่นปีก่อนที่ทำลายแดนกลางไปเพียงแห่งเดียวนับว่าเบาแล้ว หากมีขั้นต้าเฉิงและตู้เจี๋ยเพิ่มมาอีกสักสองสามคนก็สามารถทำลายทั้งโลกได้เลย