บทที่ 74 เข้าสู่มรรคา (1)

บทที่ 74 เข้าสู่มรรคา (1)

กวานเยี่ยคิดว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่า

แม้จะมีคนให้เกียรติเขาขึ้นมาหน่อยเพราะเขาเป็นศิษย์สืบทอดของเซียนจุนปู๋เจวี้ยน แต่เขารู้อยู่แก่ใจดีว่า ตัวเองก็เป็นแค่ตาปลาที่ปะปนอยู่ในหมู่ไข่มุกเท่านั้น

นี่คือข้อเท็จจริงตามความเป็นจริง

อวี่เหวินเซวียน ศิษย์พี่ใหญ่ของเขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศไร้เปรียบ จัดอยู่ในประเภทที่แค่หายใจก็เพิ่มพลังบำเพ็ญได้แล้ว

ศิษย์พี่รองชวีเชียนซิงมีสติปัญญาเฉียบแหลม ไม่ว่าจะเป็นวิชาบำเพ็ญเพียรหรือวิชาเบ็ดเตล็ดก็เข้าใจได้ในพริบตา เรียนรู้วิชาอาคมก็ประยุกต์ใช้ได้พลิกแพลง ยิ่งมีรากวิญญาณสวรรค์คอยเสริม ความคืบหน้าในการฝึกบำเพ็ญแทบจะเรียกได้ว่าเป็นขีดสุดของผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์เลยทีเดียว

ศิษย์พี่หญิงใหญ่หรั่นเติงดูเหมือนเกียจคร้าน แต่แท้จริงแล้วกลับหมกมุ่นอยู่กับตำรับตำรา อ่านหนังสือไม่ยอมวาง เป็นเพียงผู้เดียวในหมู่ศิษย์สืบทอดที่อ่านหนังสือในหอตำราจนหมดเกลี้ยง (แม้อ่านเฉพาะหนังสือเบ็ดเตล็ดนอกเหนือจากตำราวิชาอาคมและวิชาบำเพ็ญเพียรก็ตาม) ซ้ำยังสามารถนำวิชาเบ็ดเตล็ดเหล่านั้นมาผสมผสานเข้ากับการออกแบบโครงสร้างค่ายกลของตนได้ สมกับที่เกิดในตระกูลค่ายกลอย่างแท้จริง