บทที่ 71 ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของโม่สี่ (1)

บทที่ 71 ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของโม่สี่ (1)

โม่สี่อุ้มชาหิมะอวิ๋นซานที่ในที่สุดก็ได้มาไว้ในอ้อมแขน เดินกลับมาจากข้างนอกด้วยสีหน้าเบิกบานใจ ที่เขาดีใจไม่ใช่แค่เพราะในที่สุดก็ได้ใบชาที่ต้องการมา แต่เป็นเพราะเขาได้กำไรมาต่างหาก

ไม่เยอะหรอก ไม่ถึงผลผลิตหนึ่งปีของเหมืองแร่นั่นด้วยซ้ำ แต่จำนวนเงินแค่นี้ก็เพียงพอจะใช้จ่ายเป็นค่าใช้จ่ายของสำนักได้ทั้งปีแล้ว น่าเสียดายที่ความจุของสำนักเทียนหลิงมันน้อยเกินไป ผู้จัดซื้อที่ออกไปก็เป็นแค่ศิษย์ธรรมดา แถมคนยังน้อย ขาดสัญชาตญาณทางการค้า ต้องอาศัยการสั่งการระยะไกลของโม่สี่ถึงจะพอกำไรมาได้นิดหน่อย แล้วไม่นานก็ถูกวังเซียวเหยาจับได้และอุดช่องโหว่ไปเสียก่อน ถ้ามีคนเยอะกว่านี้อีกนิด เส้นทางขนส่งของสำนักเทียนหลิงสะดวกกว่านี้อีกหน่อย การแย่งชิงเส้นทางการค้าเหล่านั้นมาสร้างอาณาจักรธุรกิจของโม่สี่เองก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้