เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 เนื้อไก่ของบ้านข้าง ๆ (2)
“อย่าคิดนะว่าข้าต้องพึ่งเจ้าถึงจะเลื่อนระดับสู่ขั้นต้าเฉิงได้!” เยี่ยนไป๋ล่างคำรามเสียงต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว “ยังมีวิธีอื่นอีกที่สามารถ... ใช่แล้ว ถึงจะไม่ใช้ 《คัมภีร์หมื่นอสูร》 ก็ยังมีวิธีอื่นอีกไม่ใช่หรือ? มันมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว...”
หรือควรจะพูดว่า วิธีการนั้น เขาคิดไว้ตั้งแต่ตอนที่ติดแหง็กอยู่ในขั้นเหอถี่แล้วต่างหาก
เพียงแต่เขาไม่อยากแบกรับผลลัพธ์และราคาค่างวดของวิธีนั้น จึงลังเลมาโดยตลอด ยังไงเสียอายุขัยก็ยังเหลือเฟือ เขารู้สึกว่าตนเองสามารถหาส่วนสุดท้ายของ 《คัมภีร์หมื่นอสูร》 เจอได้
วันนี้ จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากรออีกต่อไป
ไม่ใช่แค่เพราะเสียงพูดพล่ามไม่หยุดในสมอง แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือความรู้สึกไม่สบายใจตอนที่เขาคิดถึง “การประลองบุ๋น”
ท่าทางที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยมต่อหน้าไป๋จวิ้นเมื่อครู่นี้ ย่อมเป็นเพียงการแสร้งทำให้อีกฝ่ายดูเท่านั้น
เยี่ยนไป๋ล่างไม่มีความมั่นใจจริง ๆ
กระทั่งตอนที่ไป๋จวิ้นพูดถึงการเทศนา เยี่ยนไป๋ล่างยืนอยู่ตรงนั้น ก็รู้สึกเหมือนตนเองกำลังยืนอยู่บนแท่นบรรยายที่เงียบกริบ ไร้สุ้มเสียงใด ๆ ด้านล่างมีแต่สายตาแห่งการจับผิดและเย้ยหยัน
ความรู้สึกน่าอึดอัดนั้นช่างสมจริงเสียเหลือเกิน จนทำให้เยี่ยนไป๋ล่างเกิดความรู้สึกอยากจะวิ่งหนี