เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 จุดสูงสุดของชีวิตที่ผ่านไปในพริบตา (2)
โจวฮุ่ยก็กำลัง “ว่าง” อยู่เช่นกัน
หลังจากผ่านช่วงปีใหม่ สำนักเทียนหลิงก็เปิดภาคเรียน ศิษย์คนที่สองผู้เก่งกาจก็จัดการดูแลทั่วทั้งสำนักรวมถึงสถานศึกษาได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนตลาดเซียนและแดนลับก็มีโม่สี่รับผิดชอบ และยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึง “มหกรรมประชันฝีมือตัวแทนเซียน” ที่ให้สัญญากับสำนักใหญ่ ๆ ไว้——สำนักเหล่านั้นคัดเลือกคนกันเองก็ชักช้าอยู่แล้ว——ตารางเวลาของโจวฮุ่ยจึงเข้าสู่ช่วงเวลาที่ว่างเว้นได้อย่างยากยิ่ง
แน่นอนว่า สำหรับ (อดีต) ราชาสายปั่น เขามีเรื่องให้ทำอีกมากมาย อย่างเช่นการยืนยันการใช้งานตราหยกแผ่นดินไป๋อวี้จิง การศึกษาค่ายกลเคลื่อนย้าย การพัฒนาแดนลับแห่งใหม่ เป็นต้น ไม่ว่าจะทำอะไรก็สามารถทำต่อเนื่องไปได้อีกหลายปี
ทว่าโจวฮุ่ยกลับตัดสินใจ “ผ่อนคลาย” เสียหน่อย เพื่อชื่นชมสัตว์ตัวน้อยที่น่ารัก
เขาหยิบถุงเก็บของที่ขังเศษเสี้ยววิญญาณเทาเที่ยออกมา
ใช่แล้ว มันก็คือเศษเสี้ยววิญญาณเทาเที่ยที่หลับใหลอยู่ในหัวขนาดยักษ์ฝั่งตรงข้ามตำหนักโลหิตมาร ซึ่งคอยกลืนกินซึ่งกันและกันกับวิญญาณในร่างของอวี่เหวินเซวียนในทุกชาติภพ และเป็นเศษเสี้ยววิญญาณเทาเที่ยอีกครึ่งหนึ่งที่มาจากเทาเที่ยตัวเดียวกันนั่นแหละ
หลังจากที่โจวฮุ่ยซ้อมมันไปหนึ่งยกในวันนั้น เขาก็จับมันยัดใส่ถุงเก็บของอย่างลวก ๆ และไม่เคยปล่อยมันออกมาอีกเลย ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ “มีเวลาว่าง” แล้ว จึงสามารถนำมันมาศึกษาวิจัย (x) ชื่นชมได้อย่างละเอียดเสียที