กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 28 ผมเป็นคนค่อนข้างเจ้าคิดเจ้าแค้น
เมื่อเห็นหยางเฉินคอยตามข่าวของประเทศหมี่กั๋วอยู่ตลอด เหลิ่งเฟยเอ๋อร์ก็อดสงสัยไม่ได้
เพียงแต่ในเมื่อหยางเฉินไม่พูด เธอก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงให้ถึงที่สุด
คืนวันนั้น เหลิ่งเฟยเอ๋อร์ได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง
หลังจากวางสาย สีหน้าของเธอที่มองไปยังหยางเฉินก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“เป็นอะไรไปเหรอ”
หยางเฉินมองเหลิ่งเฟยเอ๋อร์แวบหนึ่ง ก่อนจะถามพลางหัวเราะแห้งๆ
“พ่อกับแม่ฉันกลับมาถึงประเทศแล้วค่ะ พวกเขาบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะมารับฉันกลับไป”
เหลิ่งเฟยเอ๋อร์ถอนหายใจออกมา ใบหน้าสวยหวานเผยความอาลัยอาวรณ์ออกมาอย่างชัดเจน
หยางเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง บนใบหน้าของเขาก็มีแววอาลัยอาวรณ์ผุดขึ้นมาแวบหนึ่งเช่นกัน