เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417
"สองคนขยับเข้าไปใกล้กันขนาดนั้น กระซิบกระซาบอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ" แววตารู้ทันของเซี่ยซูฮุยทอดมองมายังคนหนุ่มสาวทั้งสองคน "พูดออกมาให้พวกเราฟังด้วยสิ"
"ไม่มีอะไรครับ ไม่มีอะไร" ผู้ช่วยกู้โบกมือปฏิเสธพัลวัน
จี้ไป่ถางดวงตาเป็นประกายวาววับ "งั้นตาฉัน รอบนี้ถือว่าฉันชนะแล้วใช่ไหม"
"..." ไม่สิ เขาไม่ได้อยากให้ประโยคนี้ได้เป็นแชมป์เลยสักนิด
ผู้ช่วยกู้ยึดมั่นในความถูกต้องราวกับเหล็กกล้า "ไม่หรอก กู้อวิ๋น... กับขนมูก ทั้งคู่เป็นคำนาม มีแค่ประธานกับกรรม ไม่มีภาคแสดง นับเป็นประโยคได้ที่ไหน"
เพื่อชัยชนะแล้ว จี้ไป่ถางจึงเริ่มมั่วขึ้นมาหน้าตาเฉย "งั้นเธอก็ลองแยกคำว่าขนมูกดูสิ คำว่าขนเป็นกริยาทำหน้าที่เป็นภาคแสดง ส่วนคำว่ามูกเป็นกริยาไม่แท้ทำหน้าที่เป็นกรรมต่างหากล่ะ"
กวนอวี๋เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบนหัว "ขนในกรณีไหนถึงจะเป็นกริยาได้ แล้วมูกกลายเป็นกริยาไปได้ยังไงกัน"