กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 376
ลี่สิงเป่ยสังเกตเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ของจี้จิ่นโจว จึงขยับหลบไปข้างกายของกวนอวี๋
กวนอวี๋รู้สึกตัวจึงเอ่ยถามด้วยเสียงเบา "เป็นอะไรไป"
"เขาเอาแต่มองผมครับ"
กวนอวี๋งอนนิ้วเคาะศีรษะของจี้จิ่นโจวเบา ๆ "นายไปมองเขาทำไม"
"ฉันมองว่าเขาเหมือนคนโรคจิต"
"ฉันมองว่านายต่างหากที่เหมือนคนโรคจิต"
จี้จิ่นโจวยิ้มแย้มแจ่มใส "เธออย่าพูดกับตัวเองแบบนั้นสิ ตอนที่เธอมองฉัน ไม่เหมือนคนโรคจิตเลยสักนิด"
กวนอวี๋: "..."
เธอโกรธจนเอื้อมมือไปกระชากปกเสื้อของเขา ดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ "คนบ้านายนี่เข้าใจการเว้นวรรคประโยคไหมเนี่ย? ฉันพูดว่า 'ฉันมอง, นายต่างหากที่เหมือนคนโรคจิต' ไม่ใช่ 'ฉันมองนาย, ถึงได้เหมือนคนโรคจิต' ต่างหาก!"