เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295
"ใช่ แถมยังบอกว่าผีรับใช้ตนนั้นพูดก็ไม่เป็น เอาแต่ส่งเสียงเอ๋อๆ อีกต่างหาก" ปู้นั่วเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่นโดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อยของจี้จิ่นโจว
"อันที่จริงก็เป็นเรื่องปกตินะ" กวนอวี๋ตีหน้าขรึมทำท่าทางจริงจัง "ถ้าผีรับใช้ทุกตนต้องมาเรียนภาษากลางกับภาษาถิ่น ภาระงานมันก็คงจะหนักหนาเกินไป เรียนไปจนแก่ตายก็ไม่หมดหรอก"
ปู้นั่วรู้สึกว่ามันดูน่าเกรงขามไม่น้อย ถึงกับโดนเธอโน้มน้าวใจจนคล้อยตามไปเสียสนิท
จี้จิ่นโจวแทบไม่กล้าดูภาพตรงหน้า
จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ? เมื่อวานเธอตะโกนออกไปแค่สองครั้งเอง ครั้งหนึ่งคือคำว่า "เฮ้!" อีกครั้งคือ "เอ๋!"
ปู้นั่วเอ่ย "ไปกันเถอะ พวกเขาทำพิธีขวัญมากันอยู่ไม่มีอะไรน่าดูหรอก แม่ของฉันเตรียมอาหารเช้าขึ้นชื่อของที่พวกเราไว้แล้ว ไปกินกันหน่อยเถอะ"