เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291
ความโมโหพุ่งทะลุขึ้นถึงกระหม่อม แต่กูฟู่กลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างประหลาด เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินคนพูดกันว่า คนเราพอระอาถึงขีดสุดแล้วจะหัวเราะออกมาจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นจริง
ผู้ช่วยกู้หน้าตาเอ๋อเหรอสุดขีด ผู้ช่วยกูหัวเราะอะไรกัน?
"ผู้ช่วยกู อยากนัดฉันกินข้าวขนาดนั้นเลยเหรอครับ" ผู้ช่วยกู้ทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย "ถ้าคุณไม่เกี่ยงว่าฉันต้องไปช่วยแม่เก็บสตรอว์เบอร์รีให้เสร็จก่อนค่อยไปตามนัด มันก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ"
"ในเมื่อผู้ช่วยกู้ไม่ว่าง งั้นก็ไม่ฝืนใจแล้วค่ะ" กูฟู่ส่งยิ้มจอมปลอมตามมารยาท
"ฝืนใจน่ะไม่ฝืนใจหรอก แค่เวลามันกระชั้นชิดไปหน่อย แต่คนอย่างฉันเนี่ย มักจะไม่ทำให้ดวงใจของหญิงสาวต้องผิดหวังอยู่แล้ว" ผู้ช่วยกู้เอื้อมมือไปสะกิดผมหน้าม้าของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ
ดวงใจหญิงสาว?!