กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 258
เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง
"ทำไมยังไม่ลงมาอีก" กวนอวี๋ขยี้ท้องตัวเอง "พวกเธอใครก็ได้ขึ้นไปตามพวกเขาลงมากินข้าวทีสิ"
ทุกคนมองหน้ากันเลิกลั่ก ผู้ช่วยกู้ชิงเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "ผมเป็นคนนอก ไม่น่าจะถึงตาผมหรอกมั้งครับ"
จี้จิ่นโจวเอนหลังพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ "ผมเป็นลูกเขย กึ่งคนนอก ก็ไม่น่าจะถึงตาผมเหมือนกัน"
"ใครสนิทกับพ่อแม่ที่สุดล่ะ" กู้มู่อิ่งกวาดสายตามองลูก ๆ ทั้งสี่คนที่อยู่ ณ ที่นั้น
"ฉันเพิ่งจะตบหน้าเขาต่อหน้าคนหมู่มากไปหยก ๆ ฉันไม่ค่อยสนิทหรอก" กวนอวี๋ตีตัวออกห่าง
"ฉัน... เพิ่งกลับมาได้ไม่นานเท่าไหร่ค่ะ" เจียงซูอานเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย "ให้ไปเรียกคุณพ่อคุณแม่... ฉันทำตัวไม่ถูกค่ะ"