เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 193
"จือเชิน วันนี้ลูกดูแปลกๆ ไปนะ" หรงจือจิ่งหรี่ตามองเขาอย่างเคลือบแคลงสงสัย "ทำไมจู่ๆ ถึงดูใส่อกใส่ใจคนอื่นเป็นพิเศษล่ะเนี่ย"
ปกติแล้วน้องชายของเธอไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา
หรงจือเชินชำเลืองสายตาลงเล็กน้อยแล้วอมยิ้ม ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเงียบๆ ทำตัวว่านอนสอนง่ายเสียจนดูราวกับคนละคนกับหรงจือเชินที่พบเจอเมื่อตอนกลางวัน "ผมก็แค่เป็นห่วงแขกของพี่สาวน่ะครับ พี่สาวยังไม่ได้แนะนำให้ผมรู้จักเลยนะว่าไปรู้จักกับพวกเขาได้ยังไง"
หรงจือจิ่งเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ หรงจือเชินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา "พี่สาวครับ รอบหน้าถ้าจะไปซื้อของสดอะไรแบบนี้ รอให้ผมเลิกเรียนก่อนแล้วค่อยไปซื้อก็ได้ครับ"
"แบบนั้นได้ยังไงล่ะ ลูกเลิกเรียนกลับมาก็ดึกดื่นป่านนั้นแล้ว พี่เพิ่งจะเริ่มทำอาหาร ถ้าลูกเกิดหิวข้าวขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"
จี้จิ่นโจวใช้ฟันคมกัดปลายตะเกียบเบาๆ แล้วหัวเราะแซว "เวลาเลิกเรียนของจือเชินน่าจะค่อนข้างอิสระสินะ"