บทที่ 88

บทที่ 88

"ฉันคิดว่ายังพอเยียวยาได้อยู่นะ" กวนอวี๋ยืนขึ้น "ไปกันเถอะ ไปหาต่อ"

จี้จิ่นโจวถอนหายใจยาว ออกแรงยันตัวยืนขึ้นตาม

ในตอนที่พวกเขากำลังคิดจะเปลี่ยนไปหาที่โซนอื่นนั้นเอง จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง พอเขาลดสายตาลงมอง คนในชุดมาสคอตเบอร์เกอร์ที่อุ้มหมาตัวน้อยอยู่ก็โดนชนจนเซแซ่ด ก่อนจะร้องอุทานออกมาคำหนึ่งแล้วล้มพับลงไปกองกับพื้น

"จี้ปู้จู๋!" จี้จิ่นโจวมองเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่นั่งอยู่บนพื้นได้อย่างชัดเจน ก็คือเด็กเวรที่พวกเขาตามหาซะครึ่งค่อนวันนั่นเอง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะโมโหจนไฟลุกโชน "แกไอ้เด็กเปรี้ยว วิ่งหายไปไหนมา? รู้ไหมว่าพวกฉันตามหาแกนานแค่ไหน!"

จี้ปู้จู๋เงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร "เจ็บจังเลย"