บทที่ 58

บทที่ 58

"คุณดูถูกคนเกินไปแล้ว!" เขามองด้วยแววตาเจ็บปวด เปล่งเสียงตัดพ้อด้วยความโกรธแค้น

"งั้นฉันพูดขอโทษคุณแล้วกันนะ" กวนอวี๋ทำตามน้ำ "พวกผู้ชายพวกนี้นี่ทำไมถึงได้ใจแคบกันจังคะ? ทำไมนิสัยสะเพร่าไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนพวกผู้หญิงอย่างพวกเรา ตื่นมาวันรุ่งขึ้นก็ลืมไปหมดไม่ดีกว่าเหรอคะ?"

"ลองโดนชี้หน้าด่าว่าขี้เหร่ แล้วก็โดนตบไปฉาดหนึ่ง แถมสุดท้ายยังโดนเรียกว่าราชาตัวซวยดูบ้างสิ!"

"ฉันไม่แคร์หรอกค่ะ คนขี้เหร่โดนด่าว่าขี้เหร่ถึงจะโมโห คนซวยโดนเรียกว่าราชาตัวซวยถึงจะสติแตก" เธอยิ้มหยี

แต่ถ้าโดนตบเข้าจริง ๆ เธอก็สติแตกเหมือนกัน

หวางเตาเหมย: "..." ฟังแล้วยิ่งรู้สึกอยากไปตายซะให้รู้แล้วรู้รอด

เขาชี้หน้าเธอแล้วขู่ตะคลาด "พรุ่งนี้เธอยังอยู่ที่นี่ใช่ไหม? อย่าหนีนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะพาคนมาซัดเธอให้เละ"