กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 47
"กวนอวี๋, เธอทำตัวอย่าเกินไปนักเลย" ม่อเซียวถิงกัดฟันกรอด น้ำเสียงเน้นทีละคำแทบจะหลุดออกมาทีละพยางค์
"ขอโทษค่ะ……" เธอทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด คิดจะเอ่ยอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็หลุดคำขอโทษออกมาเบา ๆ
ความน้อยใจที่ฉายแววอยู่ในดวงตาของเธอดูไม่เหมือนการแสร้งทำ อย่างน้อยที่สุดในสายตาของครูอย่างคุณแม่ฮวาที่ผ่านการพบเจอนักเรียนมานับหมื่นคน ความเสียใจและเศร้าโศกของเธอนั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน
คุณแม่ฮวาคว้าหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา ซึ่งไม่รู้ว่าใครเอามาวางไว้ตรงมุมโต๊ะเพื่อทำทรงเป็นคนมีศิลปะ แต่กลับดูดัดจริตจงใจเสียเหลือเกิน นางม้วนหนังสือเป็นแท่งแล้วฟาดลงบนหัวลูกชายฉาดใหญ่ แววตาหลังกรอบแว่นฉายแววดุร้าย
"ม่อเซียวถิง, แกต่างหากที่อย่าเกินไปนัก รังแกเด็กผู้หญิง ฉันสั่งสอนแกมาแบบนี้รึไง?"